Dag 2: Woensdag 6 September 2006

De volgende dag word ik lamlendig wakker, zeg maar gerust met een koortsig gevoel. Beroerd over het hele
lichaam en een gloeiende kop als een kegel.
Na het ontbijt is het tijd om voorgesteld te worden aan de rest van de familie, en dan bedoel ik niet ooms en
tantes ofzo, nee, na de eerste avond mijn eerste contacten te hebben gelegd met één van mijn huisgenootjes
heb ik nog 13 andere te gaan die hier in en om het huis leven, 13 honden om precies te zijn.
Gelukkig gebeurt dit in 2 groepen, en daar was ik blij om want sommige honden doen het kennismaken op een
erg enthousiaste manier.
Stuk voor stuk zijn het honden die langs de weg zijn aangetroffen en waarover men de zorg op zich heeft
genomen en na met allen kennis gemaakt te hebben is mijn oordeel makkelijk, allemaal superlieve beesten!!!
Met één hond gaat het wat moeilijker, deze blijft grommen en blaffen tegen mij. Hij heet Pim (vernoemd naar
Pim Fortuyn) en het is een Pitbull..............

Mijn onderkomen voor deze 3 weken.

De rest van de dag staat in het teken van uitrusten. De middag besteden we om het dorpje Estepona te
bekijken en we rijden nog richting Marbella, San Pedro om precies te zijn.
Tijdens de heenreis verbaas ik me dit keer ook over de motorrijders in Spanje. Beschermende kleding doen ze
niet aan want dat is natuurlijk ook wel erg warm. Korte broek en t-shirt is toch zat?
En het verkeer volgen doen ze ook niet, slalommend van links naar rechts tussen de auto's door, de vluchtstrook
gebruiken en tussen naast elkaar rijdende voertuigen door is veel makkelijker, stom eigenlijk dat we daar hier in
Nederland nog nooit op gekomen zijn.
Even voor Marbella worden we aan de rechterkant voorbij gestormd door een Ducati Monster met daarop een
manpersoon gekleed in bovengenoemd uitfit, als een gek slalomt hij langs auto's en vrachtwagens, vol verbazing
kijk ik ernaar en als ik de vraag krijg of ik ook zo rij roep ik al ruim voordat de vraag volledig gesteld is "NEE!!!"
Een paar bochten verder gaat het verkeer ineens op de rem, file. En ja hoor, tussen de auto's door zie ik een
Ducati op straat liggen met daarnaast een paar benen, een paar auto's staan er scheef omheen.
In een lange doordraaiende bocht van 90 graden is dus iets niet goed gegaan en na een lange schuifpartij
getuige de strepen op het asfalt is de man tot stilstand gekomen.
En wat helemaal vreemd is dat de omstanders snel de motor en beschadigde auto's van de weg halen, de man
blijft (een beetje afgeschermd) liggen en ze proberen het verkeer zo snel mogelijk weer door te laten stromen.
Als we in de buurt van de plaats van het ongeval komen zie ik al duidelijk heel veel rode schaafplekken over zijn
hele benen en armen en keer maar even mijn hoofd af, ik weet het wel.........

Eenmaal aangekomen in San Pedro is het opgelucht ademhalen, frisse lucht, en een heerlijke wandeling over de
nagenoeg uitgestorven boulevard.
 

Dag 1

Dag 3