Dag 1: Dinsdag 5 September 2006

Nederland is grauw en regenachtig, het vooruitzicht van 3 weken Zuid-Spanje is dan ook een hele straf, NOT!!!
Ik lijk alle geluk van de wereld te hebben deze dag, m´n ouders brengen me naar Schiphol, het verkeer zit mee,
en ik vind zowaar in één keer de juiste incheckbalie en ook daar ben ik gelijk aan de beurt, alsof ik de enige ben
die meevliegt vandaag......wishfull thinking.....
Na het inchecken drinken we nog een bakkie en nemen we afscheid om vervolgens via de douane de juiste gate
te zoeken, D83 met volgens de borden een te verwachten looptijd van 15 minuten, en daar lach ik om.
Maar kolere, het klopt ook nog zeg, wat een roteind lopen als je bij één van de laatste gates moet zijn.
Met een beetje lanterfanten, sms´en en een toiletbezoek er bij inbegrepen doe ik er een dikke 20 minuten over.

En bij de gate gearriveerd ben ik inderdaad niet de enige, het is er goed vol. Na het hele incheckgebeuren loop
ik het vliegtuig in en eerlijk is eerlijk, ik vind het doodeng, het is nog maar de tweede keer in mijn leven dat ik ga
vliegen (rondvluchtje boven Eelde en Groningen rekenen we niet mee natuurlijk) en voor het eerst in mijn leven
dat ik alleen vlieg. En wat een geluk, zit ik ook nog bij het raam, direct achter de vleugel!
De stoel naast me blijft deze reis (gelukkig) leeg dus heb samen met de buurman daarnaast lekker de ruimte.
Naarmate de tijd vordert krijg ik het warmer en warmer en verbaas me er even over dat zenuwen dat met je
kunnen doen, maar gelukkig blijkt het niet aan mij te liggen. De Boeing staat vol in de zon en iets van
luchtverfrissing is er niet in het vliegtuig. Overal zie ik mensen aan ventilatieknopjes draaien en met kranten
wapperen.
Het is 16.20 uur geweest en er gebeurt nog maar barre weinig. Om 16.40 uur zie ik de eerste mensen geïrriteerd
raken, het lijkt of er iets niet klopt. En ineens heb je het.....de cockpitbemanning vergeten!
Op zich wel handig als je een vliegtuig die in Amsterdam staat in 2,5 uur tijd op het vliegveld van Malaga wilt
neerzetten. Nadat een aantal Transavia mannetjes wat nerveus door het vliegtuig zijn gelopen hebben we ook
ineens frisse lucht en na nog eens 10 minuten kraakt de intercom en het is de piloot die zijn excuses aanbiedt,
zijn naam weet ik niet meer maar ik noem hem gewoon "Ken", dan weet je z'n stem er vast wel bij......

En om 17 uur gaan we dan eindelijk "los", en wat is dat dan toch eigenlijk gaaf zeg dat vliegen.
De vlucht verloopt verder goed en om 19.30 uur zetten we de wielen aan Spaanse grond, vliegveld Malaga wel te
verstaan. Bij het uitstappen sla ik gelijk tegen een muur van vieze drukkende warmte, dat is nog eens wat
anders dan in Nederland.
Snel naar de wc, wachten op de koffer (natuurlijk de laatste) en dan op zoek naar de uitgang en op zoek naar
mijn persoonlijke taxi, oftewel degene waar ik deze 3 weken zal gaan verblijven en vakantie mee ga vieren.

Tijdens de rit over de kustweg van Malaga naar Estepona geef ik mijn ogen de kost en doe de eerste indrukken
op van Zuid-Spanje, niet erg indrukwekkend moet ik zeggen. Asfalt, gebouwen als in huizen en appartementen,
en veel, heel veel reclameborden.
Waar ik mijn ogen nog meer de kost aan geef is het verkeer en het rijgedrag van de Spaanse weggebruikers.
Van Frankrijk wist ik het al, maar dit is erger. Er zijn verkeersregels welke jij blijkbaar naar eigen inzicht mag
toepassen. En zijn ze niet toe te passen, dan doe je het toch gewoon niet? Dan past de rest zich toch aan?
En ook de claxon is erg geliefd, maar goed dat dat ding op het stuur zit want het is voor mijn gevoel het meest
gebruikte onderdeel van de auto, om stapelgek van te worden.

Tegen 21.30 uur komen we "thuis" aan en na een goed bord eten en nog even een korte babbel met de rest van
de familie is het bedtijd.......de vakantie is begonnen!!!!!!
 

Dag 2